20 mei 2013
St Michaels Mount - Lands End

 Home Vorige dag Volgende dag
We blijven vandaag dicht bij "huis". St Michaels Mount en Lands End.

Maar eerst wat kleine boodschapjes doen bij een bekende winkel met Duitse roots. We waren dus ook niet verbaasd dat we er een Duitse bus tegen kwamen.
St Michaels Mount is de tegenvoeter van Mt. St. Michel in Frankrijk. Het was hoog water, dus de enige manier om er te komen is met een bootje. £ 2,-- per persoon, enkele reis, bovenop de parkeerkosten.
Het bezoek aan het kasteel was voor ook niet gratis, ondanks dat we in Battle tijdelijk lid zijn geworden van de English Heritage. St Michaels Mount wordt namelijk beheerd door National Thrust.
Met het betalen van de toegang krijg je er geen lift bij. Je moet klimmen! En straks ook weer op eigen kracht naar beneden.
Het kasteel was eerst in gebruik als klooster, daarna als vesting en sinds de Engelse burgeroorlog als woning. De bewoners hebben een lease voor 999 jaar of zoiets. De bibliotheek wordt niet meer gebruikt, de bewoners wonen onder het terras.
De butler heeft er 30 jaar over gedaan om het kasteel na te bouwen van champagne kurken.
Deze kaart is van 1745. Ik heb hem nader bestudeerd aan de hand van de studies van de Harvard Universiteit en ben tot de conclusie gekomen dat het wegennet sindsdien nagenoeg niet is veranderd. Zij hebben geen invloed van Napoleon gehad, dus daarom zijn de wegen nog smal en rijden ze aan de linkerkant van de weg.
De tuin was ook te bezoeken. Wij hebben het beperkt tot een blik van boven.
Mt St Michel heeft een levendig dorpje bij het kasteel in inze beleving. Hier is het wat eenvoudiger.
Na St Michaels Mount hebben we St Ives bezocht. Normaal gesproken is het hier rond deze tijd druk met strandgangers. Vandaag wat minder omdat de temperatuur nog niet wilde meewerken.
Van St Ives naar Lands End langs de kust is schitterend. We reden op ca. 500 ft hoogte net onder de mist door.
Lands End is een touristiche attractie geworden. Je betaalt £ 3,00 parkeergeld, ongeacht de duur. Wij kwamen aan om een uurje of 4 PM, dus is het een stevig tarief. Zeker als je bedenkt dat het restaurant geen Cream Tea meer serveert, het Visitors Centre al gesloten is en de bioscoop haar activiteiten al heeft gestaakt. Gelukkig waren de toiletten nog open.
Als vanaf de 80'er jaren heeft een familie dit landmark in bezit om foto's te maken. In John O'Groats staat ook zo'n paal om de End to End tocht vast te leggen.
Helemaal in het niets staat deze steencirkel "The Merry Maidens". Er worden krachten aan toegedicht. Deze dames namen het heel serieus.
De wichelroede draaide alle kanten uit met of zonder wind. Wonderbaarlijk!
  Home Vorige dag Volgende dag